Kluba, Agnieszka

12 wpisów
Adiunkt w Pracowni Poetyki Historycznej Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Absolwentka Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego i Studium Doktoranckiego przy Instytucie Badań Literackich PAN. Zajmuje się teorią i historią literatury XIX i XX wieku, w szczególności poezją polskiego i europejskiego modernizmu. Autorka książki Autoteliczność – referencyjność – niewyrażalność. O nowoczesnej poezji polskiej (1918-1939) (2004). Stypendystka Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (stypendium dla młodych naukowców – 1998; stypendium z Subsydium Profesorskiego W. Boleckiego – 2002-2005). Laureatka Konkursu im. Klemensa Szaniawskiego (2002). Stypendystka Komisji Fulbrighta (2012-2013).W projekcie koordynuje dział poezji XX w.
Onomatopeje leksykalne Tadeusza Peipera

Analizy poezji Peipera koncentrują się zazwyczaj na jego inwencji metaforycznej, tymczasem ważną i dotąd nieopisaną rolę odgrywają w tej twórczości także onomatopeje leksykalne. Funkcjonują one nie tylko w tekstach poetyckich głównego ideologa Awangardy Krakowskiej, ale również w jego wypowiedziach teoretycznych. Za każdym razem służą wzmocnieniu podstawowej myśli Peipera: że nowa […]

poezja słuch

Onomatopeje leksykalne Tadeusza Peipera

Synestezja

Termin „synestezja” (z gr. syn – razem, aisthesis – czucie, postrzeganie) oznacza mimowolną, dziedziczną i występującą stosunkowo rzadko (częściej u kobiet niż u mężczyzn, częściej u osób lewo- niż praworęcznych) skłonność ludzkiego umysłu do łączenia wrażeń wywoływanych przez jeden ze zmysłów z wrażeniami wiążącymi się zazwyczaj z innymi doświadczeniami zmysłowymi […]

polisensoryczność terminologia

Synestezja