Grądziel-Wójcik, Joanna

12 wpisów
Literaturoznawczyni, adiunkt w Zakładzie Historii Literatury XX wieku, Teorii Literatury i Sztuki Przekładu IFP Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Autorka książek Poezja jako teoria poezji. Na przykładzie twórczości Witolda Wirpszy (Poznań 2001), Przestrzeń porównań. Szkice o polskiej poezji współczesnej (Poznań 2010) i „Drugie oko” Tadeusza Peipera. Projekt poezji nowoczesnej (Poznań 2010), współautorka Ćwiczeń z poetyki (red. A. Gajewska, T. Mizerkiewicz, Warszawa 2006) oraz Kompozycji i genologii (red. A. Gajewska, Poznań 2009). Interesuje ją nowoczesna poezja polska, zwłaszcza problematyka interpretacyjna oraz zagadnienia związane z autorefleksją, niewyrażalnością i sensualnością.
Peiper – ciało

Tadeusza Peipera nazywano „poetą pojęć” (Przyboś 1959: 33) i „okrutnym racjonalistą” (Błoński 1959: 116), podkreślano „skrajny intelektualizm” jego liryków (Jaworski 1980: 74), zwracając jednocześnie uwagę na niewyobrażalność i abstrakcyjność tekstów, zebranych w wydane w 1935 r. Poematy. Wiersze te, ujmowane zwykle w kategoriach racjonalizmu i konstruktywizmu, w interpretacyjnym zbliżeniu okazują […]

ciało poezja

Peiper – ciało

Peiper – sensualność

Jedną z opozycji organizujących twórczość poetycką Tadeusza Peipera tworzy zderzona z pojęciowością sensualność. Uznawany za autora poezji abstrakcyjnej, rozumowej, odbierającej konkretom ich fizyczność oraz aktywizującej pojęciową, a nie emocjonalną stronę słów, okazuje się jednocześnie Peiper poetą w szczególny sposób nastawionym na zmysły. Janusz Sławiński, analizując język poetycki Awangardy Krakowskiej, pisał […]

poezja polisensoryczność

Peiper – sensualność